Van heinde en verre

Er blijken mensen te zijn die ’s morgens hun bed uit komen met de gedachte: waar valt er vandaag wat te rellen en vooral: waar iets te slopen? Neem die demonstratie onlangs in Loosdrecht tegen een tijdelijke opvang voor asielzoekers. En die man uit Ermelo. Nota bene 34 jaar, 50 kilometer verderop. Geen directe band met het dorp, hij kende er niemand maar was er wel aanwezig. En niet alleen slechts aanwezig, ook actief, maar dan met het gooien van stenen en stoeptegels tegen deuren en ruiten van het gemeentehuis. Vermoedelijk zal hem die opvang voor asielzoekers niet jeuken, hij kon zich die dag weer lekker bezighouden met zijn favoriete hobby, en daar ging het hem om. Kortom, hij was weer een lekker dagje uit.

Wat een fascinerend verschijnsel: demonstraties die een soort magneet lijken voor mensen die helemaal geen mening hebben, maar vooral een behoefte. Een behoefte aan ontlading en aan lawaai, liefst nog met gezichtsbedekkende kleding zodat ze niet herkend worden. In het moment waarop iets kapot gaat voelen ze dan even dat ze bestaan, dat ze iets achterlaten wat het nieuws haalt en er daarom toe doen. Overigens ook een rekening die iemand anders mag betalen.

Het moet het gevoel zijn van bijvoorbeeld een metselaar of een timmerman die aan het einde van de dag trots kijkt naar het product dat hij heeft gemaakt. Maar ja, daar moet je iets voor kunnen en dat moet je leren. Als je te stom bent om iets te leren en dus iets zinvols te kunnen, dan ga je maar domweg iets slopen. Dat kan immers iedereen, naast vegeteren dan. Dat kan zelfs een plant al, maar die heeft meestal nog een functie.

Demonstreren is prima en een groot goed, maar wordt het zo langzamerhand niet eens tijd dat er wat harder opgetreden wordt als dit tot vernielingen leidt? En met hard bedoel ik dan ook echt hard hé. Met een soort van Mobile Eenheid 2.0 met uitgebreidere bevoegdheden en bewapening. Die zoveel gezag inboezemen dat zelfs de naam alleen al maakt dat men zich uit de voeten maakt of waar er überhaupt niet eens aan gedacht wordt om er in de buurt te komen als er een kans bestaat dat ze aanwezig zijn. Die niet eindeloos waarschuwen, niet wegkijken, maar direct met harde hand ingrijpen. Niks de-escalatie. Aanhouden, vastzetten en schade verhalen. Geen spektakel, geen podium, geen gratis adrenaline.

Want nu lijkt het soms alsof het risico te overzien is en de opbrengst, aandacht, sensatie, een filmpje, groot genoeg om te blijven komen. Van heinde en verre.

Misschien dat het pas stopt als de rek eruit is. Als een avondje slopen niet eindigt in een stoer verhaal, maar in een paar nachten op een harde brits en een rekening die nog lang nadreunt.

Dan wordt de afstand van 50 kilometer ineens weer gewoon wat het is: te ver voor een zinloos dagje uit.

Menu