Verkiezingskoorts

Onlangs hadden we onze Keniaanse vrienden bij ons op bezoek. Zij zijn verbonden aan de Keniaanse stichting YSDAK waarmee wij vanuit onze Nederlandse stichting al bijna twintig jaar samenwerken. Samen zetten we ons in voor een basisschool waar een aantal kwetsbare kinderen gratis onderwijs krijgt. Daar kan ik natuurlijk nog veel meer over vertellen, maar dat is niet waar deze zwam over gaat. Wie er toch nieuwsgierig naar is, kan gerust eens een kijkje nemen op thechildrenleftbehind.nl.
Een discussie met onze Keniaanse vrienden bracht mij op een heel ander onderwerp. En daar begint deze inktzwam eigenlijk pas.

De verkiezingen kwamen ter sprake. Kenia is, net als Nederland, een democratie en daar zijn volgend jaar weer verkiezingen. Het bijzondere aan de situatie daar is dat het geweld al begint terwijl de verkiezingen nog bijna een jaar weg zijn. Oppositiebijeenkomsten zijn de afgelopen maanden al meerdere keren aangevallen door groepen gewapende jongeren. Human Rights Watch meldt dat er bij verschillende incidenten sinds juni al ten minste zes mensen zijn gedood en tientallen gewond zijn geraakt.

Nu al loopt de koorts daar op tot zo’n 41 graden Celsius. En men is bang voor meer als de verkiezingen daadwerkelijk beginnen.

Dat gaat in Nederland toch wel anders. Als onze verkiezingen beginnen, hangen er opeens overal posters van mensen die je daarvoor soms nog nooit had gezien. En zijn er debatten op televisie van lijsttrekkers die elkaar vriendelijk proberen de poten onder elkaars stoel weg te zagen. En stemwijzers die je na dertig vragen vertellen dat je eigenlijk op een partij moet stemmen waarvan je nog nooit hebt gehoord, of waarin je nog niet dood gevonden wilt worden.

Natuurlijk kennen wij ook verkiezingsdemonstraties, en soms ook wel met enige grimmigheid. Maar dan vooral over de uitslagen ervan. Zo kan ik mij herinneren dat er in 2023, de dag na de Nederlandse Tweede Kamerverkiezingen waarin de PVV de grootste partij was geworden, mensen in Amsterdam en Utrecht de straat op gingen om tegen die verkiezingsuitslag te protesteren.

Maar de koorts? 38,5 graden misschien ...

Demonstraties hier zijn vooral in de aanloop naar politieke besluitvorming, bijvoorbeeld boerenprotesten rond het landbouwbeleid en demonstraties tegen het kabinet of bepaalde kabinetsplannen. Soms met een beetje herrie, soms met wat vernielingen, maar bijna nooit met doden.

Wij weten de Dam, de A12, het Malieveld of een of ander plein ook wel te vinden. We nemen een spandoek mee, brullen iets in een megafoon, laten nog een natte wind en gaan weer naar huis. Al dan niet met een spannend verhaal.

Maar in Kenia kan een politieke bijeenkomst een heel andere afloop hebben.

En het is voor ons allemaal zo vanzelfsprekend.

Misschien is dat wel het probleem: dingen die voor ons vanzelfsprekend zijn, merken we pas op wanneer we van nabij horen dat ze er elders niet zijn. En dat vergeten we weleens.

Nederland is een gaaf landje.

Menu