Heb- en heerszucht

Hebzucht wil meer. Heerszucht wil boven. Een ieder die een beetje oplet, of ooit heeft opgelet, tijdens de geschiedenislessen weet dat dit twee oude bekenden zijn die vaak hand in hand lopen. Samen vormen ze een gevaarlijk duo, subtiel verpakt als ambitie. Ze dragen nette pakken, spreken in managementtaal en noemen zichzelf visionair. Maar wie goed kijkt, ziet iets anders: een leegte die nooit gevuld raakt.

Hebzucht zegt: wat van jou is, zou ook van mij moeten zijn. Heerszucht vult aan: en ik bepaal hoe.

Het begint klein. Een extra titel, een grotere bonus, een stem die net iets harder klinkt in de vergadering. Maar heb- en heerszucht kennen geen verzadiging. Ze eten successen op alsof het voorgerechten zijn. Elke overwinning smaakt naar te weinig. Wat deze zuchten zo verraderlijk maakt, is dat ze zich vermommen als noodzaak. ‘Het is voor het grotere geheel en iemand moet de leiding nemen. Zo werkt de wereld nu eenmaal’. Ondertussen verschraalt de wereld precies daardoor. Want waar heerszucht regeert, verdwijnt ruimte. Voor twijfel, voor nuance, voor anderen.

Hebzucht rooft bezit. Heerszucht rooft waardigheid.

En het tragische is: wie eraan lijdt, merkt zelden dat hij zelf de gevangene is. Want echte macht verdraagt grenzen, maar heerszucht stikt erin. Ze moet controleren, beheersen, kneden. Tot er niets meer overblijft dat niet onderworpen is, behalve dan de angst om het kwijt te raken.

Misschien is dat de kern: heb- en heerszucht zijn geen tekenen van kracht, maar van onzekerheid. Ze schreeuwen waar vertrouwen zwijgt.

En wat blijft er uiteindelijk van deze zuchten over? Slechts veel in handen, maar weinig in het hart.

Heb- en heerszucht, belichaamt door geen twee maar drie oude bekenden.

Gelukkig nieuwjaar!

Menu