Ik heb er de energie niet meer voor ...

…. is een veelgehoorde frase die wordt gebruikt om verdriet of frustratie over het leven uit te drukken. Maar vertaalt naar de huidige crisis krijgt het ineens een heel andere lading, wat heb je aan een auto als er geen energie in zit, dus diesel of benzine. We zitten in een tijd waarbij velen de energie niet meer hebben om te tanken.

Er was een tijd dat je bij een pompstation nog lachend je tank stond te vullen zonder dat je portemonnee in een kramp schoot. Tegenwoordig voelt tanken als een dilemma: doe ik het of doe ik het niet, investeer ik in 8 liter benzine of heb ik nog de energie om 100 kilometer te fietsen?

Ondertussen verwachten we van de overheid dat ze als curling-ouders de obstakels voor ons uit de weg vegen. Op dat niveau zitten we inmiddels, als onze zekerheden wegvallen, als onze systemen afbrokkelen, als we ontdekken dat alles wat zo vanzelfsprekend is in gevaar komt, dan moet de overheid het maar oplossen. We zijn teveel verwend waardoor we onze weerbaarheid op tegenslagen hebben verloren. En als de overheid niet snel genoeg reageert gaan we demonstreren en schreeuwen we moord en brand.

Een oorlog is misschien wel het ergste wat mensen elkaar aan kunnen doen. Niet in het laatst voor de direct betrokkenen zelf, waar dood, vernietiging, verlies en angst zich nestelen in het dagelijks leven. Maar wij, die er hemelsbreed zo’n 4000 kilometer vanaf zitten en waar het gewoon nog maar een crisis is, waar we nog steeds naar de schoonheidsspecialiste kunnen of de tattooshop, waar we een terrasje kunnen pakken, hebben wij zoveel te zeuren? Ja de groep die het voorheen ook al niet kon, die hebben misschien recht van spreken.

En hoe wrang het volgende ook klinkt: in duisternis zit soms ook een vorm van loutering verscholen. Daar kan ook iets nieuws uit ontstaan: solidariteit tussen vreemden, vaardigheden waarvan je niet wist dat je ze had, of een herwaardering van eenvoudige dingen, een warme douche, brood op tafel, spruitjes , rode bieten (getver). Hoewel dat natuurlijk nooit als een rechtvaardiging mag gaan gelden … Maar misschien is een beetje pijn ook wel eens goed om de boel een beetje te normaliseren.

Maar wat nog erger is, een crisis die gebruikt wordt als verdienmodel en dan wordt afgedaan als ‘marktwerking’. Als een natuurverschijnsel zeg maar, zoals regen waar we niets aan kunnen doen. Kent u het fenomeen dat bekend staat als het ‘raket-en-veer’-effect (rocket and feather effect)? De prijzen schieten omhoog als een raket en dalen vervolgens als een veer neer, langzaam en geleidelijk.

Misschien is dat wel de echte crisis. Het moment waarop graaiers denken dat er weer iets te halen valt.

Daar is dan weer wel de energie voor.

Menu