Wie of wat

Iedereen heeft wel ergens een hekel aan, rode bieten, reclameblokken op tv, strakke onderbroeken, melk en suiker in de koffie … en ik ben daar geen uitzondering op. Zo heb ik een verschrikkelijke hekel aan dat gejengel aan onze voordeur van die gladjanussen die me van alles en nog wat aan willen smeren.

“Kun je begrijpend lezen”?  Is dan mijn eerste vraag waarop meestal vriendelijk bevestigend maar vooral verbazend op wordt gereageerd. Kun je me dan vertellen wat je niet snapt aan het woord ‘NEE’ dat hier aan de deur hangt? Ik heb zo’n sticker onder mijn deurbel waarop met koeienletters ‘NEE’ staat, met de aanduiding ‘alleen nog bekenden, mensen met een collectebus namens een ANBI en kinderen onder de 16 jaar’. “Oow heb ik niet gezien meneer”, is dan vaak de reactie. Waarop ik dan weer vraag of hij wel bij de goede opticien zit.

Ik zet mijn aangeboren vriendelijkheid daarbij altijd maar een beetje opzij. Ik ben er namelijk achter gekomen dat als je vriendelijk blijft het langer duurt eer ze vertrekken. Daar maken ze dan weer gebruik van met de vraag of ze toch even uit mogen leggen waarvoor ze aangebeld hebben.

Ik laat niet meer zoveel irritaties binnen, zo’n gladjanus dus niet, maar ook de irritaties die er zijn over de  wereld om ons heen, als oorlog, geweld, leugen en bedrog, niet. Irritaties ontstaan vaak vanuit ideeën, meningen, overtuigingen of allerlei andere beelden in je hoofd en belemmeren doorgaans de aanmaak van de gelukshormonen (serotonine, dopamine, endorfine en oxytocine) waardoor je -als je niet uitkijkt- een oude knorrepot wordt. Iets wat me trouwens toch al wel eens wordt verweten …

Elke dag gaat er een lading informatie door je brein waar zelfs een olifant nog duizelig van wordt: het nieuws van de dag, de sociale mediabagger, de buitentemperatuur, het gezeik van je partner, noem maar op … Objectief gezien allemaal niet persé goed of slecht, maar als daarbij irritaties omhoog komen … En eigenlijk ontstaan die alleen maar door hoe we de informatie binnen laten komen. Ofwel hoe we die interpreteren. Daar waar de één geïrriteerd van raakt, daar haalt een ander zijn schouders over op en lacht het weg. Verschillende interpretaties leiden tot verschillende conclusies en reacties met daarop ook weer een conclusie en een reactie …

Maar waarom energie verliezen aan zaken waar je toch geen invloed op uit kan oefenen …?

Deze gedachte laat zich definiëren door het zogenoemde stoïcisme waar het gaat om het ontwikkelen van innerlijke rust, het beheersen van emoties en het accepteren van dat waar we geen controle over hebben. Volgens het stoïcisme is geluk niet afhankelijk van externe factoren, maar komt het voort uit de manier waarop we ermee omgaan. Door niet alles binnen te laten komen bieden we weerstand aan tegenslagen en hebben we controle over al het geluk dat al binnen zit.

Toch zal er, ook weer door omstandigheden waar we geen invloed op hebben, weleens wat geluk vervliegen waardoor verdriet daarover onvermijdelijk is.

Weet dan dat verdriet slechts een stukje geluk is dat we hebben verloren (citaat van Herman van Veen) maar dat er nog zoveel overblijft om te koesteren.

Menu